Bielactwo, czyli kiedy skóra traci pigment

Statystyki wskazują, że nawet 2% osób na świecie cierpi na bielactwo (vitiligo), chorobę (przez niektórych uważaną za defekt) skóry, którą trudno zamaskować. Polega ona na utracie przez komórki pigmentacyjne zdolności do wytwarzania melaniny zarówno w naskórku, jak i we włosach czy tęczówce oka. Na skórze widoczne są białe plamy, jakby odbarwione, pozbawione właściwego koloru, które nie są bolesne, ani szkodliwe, ale szpecą i odbierają pewność siebie osobom, które muszą się z nimi mierzyć. Bielactwo nabyte zazwyczaj pojawia się po 10 roku życia. Większość chorych zauważa zmiany między 10 a 20 rokiem życia.

The Jackson Kids Go to the Beach in Hawaii

Przyczyny bielactwa

Dotąd nie udało się ustalić, jaka jest przyczyna bielactwa. Nie ma pewności co wywołuje chorobę. Istnieje jednak kilka hipotez, które warto wziąć pod uwagę:

  • bielactwo to choroba autoimmunologiczna, podczas której dochodzi do uszkodzenia melanocytów,
  • zaburzenia układu nerwowego powstające na skutek dużego stresu lub wstrząsu psychicznego,
  • bardziej narażone na bielactwo nabyte są osoby z chorą tarczycą, cukrzycą, chorobą Addisona, niedokrwistością złośliwą,
  • uwarunkowania genetyczne – w 30% przypadków bielactwo występuje rodzinnie,
  • uszkodzenia skóry – skaleczenia, stłuczenia, oparzenia, kontakt z chemikaliami.

Typy bielactwa

Bielactwo może mieć różną formę i tym samym być umiejscowione w różny sposób na ciele.

  • Bielactwo nabyte w formie segmentowanej
  • bielactwo nabyte zwykłe – symetrycznie po jednej stronie ciała.
  • bielactwo całkowite – na obszarze całego ciała.

Najczęściej zmiany pojawiają się na twarzy, głowie (włosy w obrębie odbarwionych obszarów również pozbawione są barwnika), stopach, łokciach, kolanach, grzbietowej powierzchni dłoni (symetryczne ułożenie w okolicy stawów), skórze narządów płciowych. Zmiany są najbardziej widoczne pod wpływem słońca, opalenizna je pogłębia. Często pojawia się również rumień w okolicy miejsc pozbawionych pigmentu, czyli ciemniejsze zabarwienie, które skupia na odbarwionych obszarach większą uwagę.

Jak sprawdzić, czy to bielactwo?

Doświadczony lekarz szybko zdiagnozuje bielactwo. Podstawą jest dokładny wywiad lekarski i sprawdzenie, czy zmianom nie towarzyszą inne objawy, które mogą wykluczyć bielactwo. Należy wykonać test lampą Wooda, co pozwoli sprawdzić, czy plamy „świecą”. Dla pełnej diagnostyki można wykonać również badanie krwi czy biopsję skóry.

Jak leczy się bielactwo?

Bielactwo jest trudne w leczeniu. Sam proces może być żmudny i skomplikowany. W pewnych przypadkach można uzyskać poprawę poprzez stosowanie specjalnych naświetleń a nawet promieni słonecznych. Trzeba pamiętać jednak, że skóra pozbawiona pigmentu może łatwo zostać poparzona, dlatego zaleca się zapewnienie jej szczególnej ochrony, by zapobiec skutkom ubocznym przebywania na słońcu, w tym nowotworom.
Na początku choroby pozytywne efekty może przynieść stosowanie kortykosterydów miejscowych lub kremów i maści immunosupresyjnych. Niektóre panie decydują się również na makijaż permanentny, który pozwala skutecznie zamaskować zmiany.
Można także zdecydować się na autoprzeszczep, czyli przeniesienie cieniutkiej warstwy zdrowej skóry w miejsce pozbawione pigmentu.

Osoba dotknięta bielactwem często czuje się źle. Ma świadomość tego, że na skórze ma plamy, które trudno zamaskować i które ją szpecą. Zmian z czasem może być coraz więcej, co niekiedy prowadzi do depresji. Mimo że bielactwo nie boli, jego wystąpienie pogarsza samopoczucie i odbiera pewność siebie. Często konieczna jest wizyta u psychologa.

One Comment

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *